Τελικά υπάρχουν πολλοί που περιπλανώνται στην αιώνια αναζήτηση του ονείρου. Χαίρομαι που δεν είμαι μόνη, στα ταξίδια αυτά.
Καλώς ορίσατε στης ''Νύχτας τα μονοπάτια''

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Τέσσερις ώρες



Τέσσερις ώρες και το πάθος ξεγλιστρά
σε μονοπάτια ηδονής παραμονεύει
λάμψεις απλώνει σε μέρη που περνά
και να, που κι ο παράδεισος ζηλεύει..

Τέσσερις ώρες κι όλα απόκτησαν πνοή
σε δυο κορμιά που θάνατος τα κυριεύει
μοίρες και σύμπαν συνωμότησαν μαζί
βρήκανε δρόμους στην αγάπη που γυρεύει..

Τέσσερις ώρες να γυρνούσανε ξανά
δίνοντας πάλι στην ζωή μας λίγη ουσία
στενάζει ο έρωτας λυπάται η χαρά
δίχως αυτές τίποτα πια δεν έχει αξία..

Τέσσερις ώρες μα δεν ήταν αρκετές
 κόσμος ουρλιάζει μα εμείς οι δυο σιωπούμε
 μήνες και μέρες περιμέναμε αυτές
να πούμε πάλι το αντίο δεν τολμούμε..

Τέσσερις ώρες κι όλα χάθηκαν στο χθες
ζούμε στο σήμερα κι αυτό είναι που τρομάζει
έφυγαν όλα μείναν μόνο οι στιγμές
σε δυο καρδιές ο πόνος δυνατά σφαγιάζει..

Τέσσερις ώρες ένα όνειρο κι αυτό
όπως και τα άλλα μα δεν πρέπει να παλιώσει
να μείνει πάντα στην ψυχή και στο μυαλό
κανείς και τίποτα να μην το αλλοιώσει..

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας, Ποιήτρια
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Ψυχή μέσα σε ψυχή


Άραγε με τί να μοιάζει η ψυχή σου; Άλλοτε είναι ήρεμη και γαλήνια σαν τη θάλασσα κι άλλοτε ξεσπάει σε φουρτούνα ανακατεύεται και θολώνει. Να την παρομοιάσω με δροσοσταλίδες που λάμπουν σαν μικρά διαμάντια ή με στοχαστικούς πανσέδες που σε κοιτούν απ' την απέναντι όχθη ασάλευτοι;

Να της δώσω ένα ασύνδετο σχήμα, όμορφη σαν τη νύφη του Θερμαϊκού, ντυμένη με κρύο και παγωνιά που μέσα της έχει θαλπωρή και ζεστασιά ή να την παρομοιάσω με ναυάγιο που σιγοτρέμει όταν όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί σαν να ‘ναι κομμάτι απ' τη δική μου ψυχή που ζει με το θάνατο μα κρύβει ζωή;

Μοιάζει σαν ένα κουκούλι που συνεχώς μεταμορφώνεται. Με τί να έχει σχεδιαστεί αναρωτιέμαι; Συνάντησες ποτέ ψυχή που να μοιάζει απόλυτα στη δική σου; Σκέψου έναν ουρανό που αντί γι' αστέρια λάμπουν αστραπές. Άραγε τί χρώμα έχει όταν χαμογελάει; Τί αισθάνεται όταν χτυπά σαν τρελή η καρδιά σου;

Πότε, πού και πώς τη βρίσκεις σαν χάνει την ισορροπία της; Βλέπει με τα ίδια μάτια που κοιτούν οι κόρες των οφθαλμών σου; Όταν την κομματιάζει ο πόνος τί μορφή άραγε παίρνει; Στο σώμα στο μυαλό και στην καρδιά σου έχει βρει τον παρτενέρ της; Ζει αγγίγματα χωρίς επαφή ή επαφή χωρίς αγγίγματα;

Σε ποία τροχιά την καταγράφεις όταν πιστά στο σύμπαν την ακολουθείς; Χορογραφείς τα βάσανά της; Κι αν η μοναξιά την κάνει να μοιάζει πιο παράξενη και πιο ακατανόητη πώς την ονομάζεις; Γελάει ή κλαίει σαν παιδί; Με ποία λόγια μπορείς να αποδώσεις
τα συναισθήματά της;

Ήσουν άραγε ποτέ για 'κείνη κάτι σημαντικό; Κάτι που να την έκανε να τρέμει στη σκέψη σου. Θα μου πεις στο βάθος μοιάζει σαν ένα πρόσωπο σαν το δικό σου που όμως δεν είναι. Τις ώρες της πίκρας μπορείς να προσδιορίσεις  με αριθμούς το μέγεθός της;

Τέτοιες στιγμές αγιάζει το μύρο της; Είναι άραγε χαμένη ψυχή ή αληθινή επαναστάτρια; Ψάξε τα βαθιά κοιτάσματά της θα μου λύσει το αίνιγμα των καιρών; Βλέπουμε μαζί το ίδιο φεγγάρι;

Και σαν αποχωρίζεται το σώμα σου πηγαίνει εκεί που θέλει η καρδιά σου; Που άλλοτε είναι σαν το χιόνι που παγώνει κι άλλοτε μοιάζει απαλή σαν πούδρα. Θα μπορούσε να σου δώσει πνοή και φτερά για να πετάξεις;

Σαν μοιάζει με ένα επικίνδυνο φουσκωμένο ποτάμι που σε παρασύρει απερίσκεπτα σε ζωντανά ταραχώδη όνειρα παλεύεις διαρκώς να τη σώσεις;

Ύψωσε τη φαντασία σου να την υπερασπιστείς σαν έναν τροχό που ακατάπαυστα κινείται. Έχεις την επίγνωσή της; Και για το τέλος μένει αυτή η απορία: Θα απαρνηθείς τη μνήμη της ή θα την κουβαλάς αιώνια μαζί σου;

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Στα άδυτα της καρδιάς


Μυστικές διαδρομές του νου για τη διερεύνησή του.Ταξίδι αναζήτησης προσφέροντας παρηγοριά με τις άγνωστες πτυχές του και ίαση το συναίσθημα που πηγάζει στους κόλπους του. Χαμένη σε παρθενικά μονοπάτια ψάχνοντας για τρόπους επιβίωσης.

Σ' έναν κόσμο ερεβώδη γεμάτο ανατροπές βαθιά στα μύχια του μυαλού μου ξετυλίγεται στην ευθεία των ματιών μου ένας χάρτης μιας άλλης εποχής.

Είναι η πρώτη φορά που νιώθω να σφυρηλατώ τα λόγια μου.Βυθίζομαι ολοένα και πιο πολύ σαν μια αδάμαστη ψυχή με έναν τρόπο που σε άλλους θα μοιάζει σε παραμύθι μόνο και μόνο για να καταθέσω κομμάτια από την ψυχή μου.

Μια χαραμάδα θεόσταλτου φωτός προβάλλεται με τέτοιο αριστοτεχνικό τρόπο σαν τα πρώτα λόγια αγάπης στο λεγόμενο χώρο του ασυνειδήτου ζητώντας να ανασύρει και από εκεί περασμένες μου αναμνήσεις..

Έναντι οιουδήποτε τιμήματος δεν υπάρχει ίσως άνθρωπος  που να μπορεί να το εμποδίσει. Βιώνεις έντονα τις χρωματικές του δονήσεις σαν προσπαθεί να εισέλθει σε κλειστούς έως τώρα θαλάμους που ήταν καλά κρυμμένοι κι απ' τον ίδιο σου τον εαυτό βγάζοντας ολοένα συναισθήματα που κυριαρχούσαν στο πάθος σου για τη ζωή.

Αναδρομική έκθεση με τίτλο: Στα άδυτα της καρδιάς.Φλερτάροντας η ποίηση με τη φιλοσοφία η αγάπη ως πύλη του ανεξήγητου γίνεται ανώτερη σαν τέχνη.

Σε ωθεί ο γλυκασμός της για στοχασμό και περισυλλογή.Αγγίζει τα μέσα σου με τη γνωστή απαράμιλλη θυσία της και σε δυναμώνει με την απέραντη αξία της κόντρα σε κάθε πρόσταγμα καθωσπρεπισμού.

Τολμά και καταδύετε στον ωκεανό των συνειρμών σου ανασύροντας απ' την άβυσσο του βυθού σου, απόκρυφους ήρωες που παρασύρθηκαν τα κορμιά τους στο τρεμάμενο πάθος μέσα απ’ τις εκστασιαστικές τους επιθυμίες.

Γητεύουν οι φανταστικές της απεικονίσεις δίνοντας το ισχυρό κίνητρο για ζωή..

Κάποιες φορές για να γίνουν πράξεις, όνειρα ζωής κινηματογραφεί σενάρια για να πραγματοποιήσει ευχές που εμπλέκονται στους φόβους σου.Σχηματίζεται, εκφράζεται, βιωματική εμπειρία διεγείρει απολαύσεις,αντικατοπτρίζεται. Με απλά λόγια αφήνει μοιραία το σημάδι της. Από αρχαιοτάτων χρόνων σου μιλά με τον ωραιότερό της ίσως διάλογο..

‘’Αφιερωμένο στον άνθρωπο που μου δίδαξε την αληθινή αγάπη.’’

Πάθους γλυκιά αδυναμία


Σε θέλω τόσο
που χάνω το μυαλό μου
να μη σε χάσω
τρέμω παράπονό μου.
Σ' αυτόν τον κόσμο
ψυχή μου δε χωράω
μου λείπεις τόσο
και σε παρακαλάω.

Οι δρόμοι όλοι
με πάν' εκεί κοντά σου
πονώ σου λέω
σαν βρίσκομαι μακριά σου.
Καρδιά μου έλα
και πάλι ν' ανασάνω
δίχως εσένα
ζωή μου θα πεθάνω.

Ν' ακούσω έλα
και πάλι τη φωνή σου
να είμαι πάλι
για μια στιγμή μαζί σου.
Μονάχα έλα
για χάρη στο ζητάω
μην με αφήνεις
στο χάος να γυρνάω.

Να γείρω θέλω
και πάλι στο πλευρό σου
να νιώσω πάλι
τον πρώτο στεναγμό σου.
Θέλω εσένα
στο επαναλαμβάνω
δεν έχει όρια
αγάπης παραπάνω.

Κι απόψε έλα
το άγγιγμά σου δως μου
έλα και πάρε με
στην αγκαλιά σου φως μου.
Σ' έχω ανάγκη
κλαίω, καρδιοχτυπάω
γύρνα σε μένα
που τόσο σ' αγαπάω.

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014
                                          Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Γλυκοχάραμα


Έλα και πάλι με τις πέντε σου αισθήσεις
μείνε και κλείσε με γερά στα δυο σου χέρια
με δυο σου λέξεις δυο φιλιά να μ' αναστήσεις
οι δυο μας πάμε ν' ανεβούμε ως στ' αστέρια.

Έλα σαν χάδι το κορμί μου να αγγίξεις
μείνε να παίξουμε παιχνίδι φαντασίας
στον ουρανό όγδοη πύλη να ανοίξεις
να μοιραστούμε τους καρπούς της ευτυχίας.

Έλα κενά μες στην ψυχή μου να γεμίσεις
μείνε και άκουσε τους χτύπους στην καρδιά μου
χαμένο χρόνο της ζωής μου ν’ ανακτήσεις
γίνε του σύμπαντος θεός στην αγκαλιά μου.

Έλα μια μέρα στο πλευρό μου να ξυπνήσεις
μείνε στο πλάι μου κρυφέ λαθρεπιβάτη
αγάπη κι έρωτα, μ' ανάσες να με ντύσεις
το γλυκοχάραμα στο ίδιο το κρεβάτι.

Έλα, φωνάζω να με σώσεις μην αργήσεις
μείνε και μάθε μου πως να μετρώ το δάκρυ
πάνω στο σώμα σου σφιχτά να με κρατήσεις
χτίσε μου όνειρα μες στου μυαλού την άκρη.

Έλα τη θύρα της λαγνείας να διαρρήξεις
μείνε κοντά μου συντροφιά κι αυτό το βράδυ
σε κόλπους μέσα τυραννίας να με ρίξεις
ελπίδα μόνο 'συ, το φως μου στο σκοτάδι.

Έλα της μοίρας επιτόκια να πληρώσεις
μείνε και δώσε μου και άλλες υποσχέσεις
σβήσε το χρέος μου για να με αθωώσεις
σύμμαχος θα 'σαι ως στο τέλος κι ας πονέσεις.

Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια
Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014